تفاوت بین کیسه های پلاستیکی تجزیه پذیر و کیسه های بسته بندی کاملاً تجزیه پذیر عمدتاً در روش تخریب، زمان و اثرات زیست محیطی مواد منعکس می شود. در زیر یک مقایسه مفصل است:
1. درجه تنزل
کیسه های پلاستیکی تجزیه پذیر: کیسه های پلاستیکی تجزیه پذیر به کیسه های پلاستیکی اطلاق می شود که تحت شرایط خاصی (مانند نور، گرما، اکسیژن و غیره) تجزیه می شوند. آنها معمولاً در طول فرآیند تولید مواد تجزیهکننده اضافه میکنند که به پلاستیک اجازه میدهد تا به تدریج تحت تأثیر نور یا گرما به ذرات کوچکتر تجزیه شود. اگرچه این ذرات در ظاهر تجزیه شده اند، اما در واقع به طور کامل به مواد بی ضرر تجزیه نمی شوند و ممکن است هنوز مشکلاتی در میکروپلاستیک ها وجود داشته باشد.
کیسه های بسته بندی کاملاً تجزیه پذیر: کیسه های بسته بندی کاملاً تجزیه پذیر به کیسه های بسته بندی اطلاق می شود که می توانند در محیط طبیعی کاملاً تجزیه شوند و در نهایت به آب، دی اکسید کربن و زیست توده تجزیه شوند. این کیسههای پلاستیکی معمولاً از مواد زیستی (مانند PLA، PHA و غیره) یا فناوری تخریب ویژه ساخته میشوند که به آنها امکان میدهد در مدت زمان کوتاهتری بدون باقی ماندن مواد مضر برای محیط زیست، به طور کامل تخریب شوند.
2. زمان تخریب
کیسه های پلاستیکی تجزیه پذیر: زمان تخریب آن ها بسته به شرایط محیطی ممکن است تا ماه ها یا حتی سال ها طول بکشد. اگر نور یا گرمای کافی وجود نداشته باشد، کیسه های پلاستیکی تجزیه پذیر ممکن است نتوانند به طور موثر تجزیه شوند و همچنان ممکن است باعث آلودگی محیط زیست شوند.
کیسه های بسته بندی کاملاً تجزیه پذیر: کیسه های کاملاً تجزیه پذیر نسبتاً سریع تجزیه می شوند، معمولاً در عرض چند ماه تا یک سال کاملاً تجزیه می شوند و آلاینده های زیست محیطی پایدار تولید نمی کنند. چنین محصولاتی معمولاً برای تجزیه در شرایط کمپوست طراحی می شوند.
3. ترکیب مواد
کیسه های پلاستیکی تجزیه پذیر: اکثر آنها از پلاستیک های سنتی مبتنی بر نفت (مانند پلی اتیلن، پلی اتیلن و پلی اتیلن) با مواد کمکی تخریب ساخته شده اند و همچنان دارای نسبت مشخصی از اجزای غیرقابل تجزیه هستند. آنها فقط به ذرات پلاستیکی کوچکتر تجزیه می شوند و واقعاً از محیط ناپدید نمی شوند.
کیسه های بسته بندی کاملاً تجزیه پذیر: عموماً از منابع تجدیدپذیر یا مواد زیستی مانند نشاسته، PLA (اسید پلی لاکتیک)، PHA (پلی هیدروکسی آلکانوات) و غیره ساخته می شوند. این مواد می توانند از طریق عمل میکروارگانیسم ها به طور کامل به مواد بی ضرر تجزیه شوند.
4. تاثیر بر محیط زیست
کیسه های پلاستیکی تجزیه پذیر: اگرچه تا حدودی قابل تجزیه هستند، اما آلودگی پلاستیکی را به طور کامل از بین نمی برند و میکروپلاستیک ها همچنان خطرات بالقوه ای برای محیط زیست و موجودات زنده دارند.
کیسههای بستهبندی کاملاً تجزیهپذیر: عملکرد زیستمحیطی قویتری دارند و میتوانند به طور کامل تجزیه شوند و تأثیر منفی بر خاک، آب و موجودات زنده را کاهش دهند، بنابراین گزینههای سازگار با محیطزیست تلقی میشوند.
5. دامنه کاربرد
کیسه های پلاستیکی تجزیه پذیر: عمدتاً برای کیسه های خرید روزانه، کیسه های زباله و غیره استفاده می شود. اگرچه آنها نسبت به کیسه های پلاستیکی سنتی دوستدار محیط زیست هستند، اما ایده آل ترین اثر حفاظت از محیط زیست را به دست نیاورده اند.
کیسه های بسته بندی کاملاً تجزیه پذیر: معمولاً در بسته بندی مواد غذایی، بسته بندی اکسپرس، ظروف یکبار مصرف و سایر زمینه هایی که نیاز به الزامات حفاظت از محیط زیست بالاتری دارند، به ویژه در مناطقی با الزامات بالا برای سیاست ها و مقررات حفاظت از محیط زیست سبز استفاده می شود.
کیسه های پلاستیکی تجزیه پذیر نسخه اصلاح شده پلاستیک های سنتی با قابلیت تخریب جزئی هستند، اما هنوز مشکلات زیست محیطی وجود دارد.
کیسه های بسته بندی کاملاً تجزیه پذیر انتخابی سازگار با محیط زیست هستند که می توانند به طور کامل در محیط طبیعی تجزیه شوند و تأثیر طولانی مدت بر اکوسیستم را کاهش دهند.
